جمعه ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۴ ه‍.ش.

دروغ زمخت ظریف!

شرم‌آور است گفتن دروغی چنین بزرگ‌ و وقیحانه که:«ما در ايران کسی را به خاطر عقيده‌اش زندانی نمی‌کنيم.»
نفرت‌آور است گفتن اینکه: «افرادی که جرايمی مرتکب می‌شوند يا قوانين کشور را نقض می‌کنند، نمی‌توانند پشت اينکه روزنامه‌نگار يا فعال سياسی هستند، پنهان شوند».
 آقای ظریف وزير امور خارجه ايران در مصاحبه با چارلی رز، مجری تلويزيون پی‌بی‌اس آمريکا به همین راحتی دروغ گفت. اما از این تلخ‌تر، اینکه برای برخی از ما «شخص» ظریف یا احمدی‌نژاد مهمتر است از «دروغ‌هایی که‌ می‌گویند»! برای برخی، فقط دروغِ احمدی‌نژادی بد است، اما دروغ‌های ظریف دلنشین‌ و دیپلماتیک است!!
سال ۸۸ بسیاری از مردم برای رهایی ایران از آفت دروغ و فریب، قربانی و زندانی و تبعید شدند. اما بعد از چهار سال سرکوب، فریب و «تزویر» در لباس «تدبیر» و امید(!) آمد و دروغ دوباره حکمران شد‌.
بسیاری از روزنامه‌نگاران و محکومان عقیدتی و سیاسی به این دروغ واضح آقای ظریف واکنش نشان داده‌اند. ظریف هم در واکنشی غیرمسئولانه ادعا کرده که تمام سخنانش را نشنیده‌اند و فقط یک جمله او را نقد کرده‌اند! او در توجیه سخنانش نوشته منظورش جیسون رضائیان خبرنگار زندانی واشنگتن پست بوده و بعضی‌ها با وارونه‌نمایی سخنان او، قصد دارند بهره‌برداری سیاسی کنند و به آسیاب دشمن، آب بریزند! (واژگان آشنای رهبر!) اما فیلم سخنان آقای ظریف درباره فضای عمومی ایران و عدم وجود زندانیان عقیدتی و سیاسی منتشر شده و کلام ایشان در آن مصاحبع، آنقدر گویا و واضح هست که این توجیه غیرمسئولانه را بی‌اثر‌تر کند. فیلم را اینجا ببینید.
پی‌نوشت: «بدهی‌» ما به همه قربانیان ۸۸ و به همه زندانیان عقیدتی و سیاسی و معلمان و کارگران حق‌طلب را فراموش نکنیم. همین حالا در فیسبوک آقای ظریف، اعتراض و نظر خود را ثبت کنید. یاحق
[بابک داد]

جرقه جنگ در تنگه هرمز؛ بار آن محموله چه بوده؟!

photo: fox news  موقعیت کشتی مرسک تیگریس
• جرقه جنگ در تنگه هرمز! در آن «محموله» چه بود؟ •
بر اساس خبرها؛ خلاصه داستان این است:
ده سال قبل یک شرکت ایرانی (پارس طلائی) ۱۰ کانتینر بار را به‌وسیله شرکت کشتیرانی عظیم «مرسک» به دوبی می‌فرستد. اما بار «به هر علتی» تحویل نمی‌شود‌. «مرسک» می‌گوید: کسی بار را تحویل‌ نگرفت و بعد از ۹۰ روز آن را طبق قراردادهایش معدوم کرده. و ایران می‌گوید که شرکت مرسک باید غرامت آن ده کانتینر را بدهد. شرکت دانمارکی مرسک که بزرگترین حمل و نقل کانتیری دریایی را در جهان انجام می‌دهد؛ شاید طی این ده سال، هزاران بار از تنگه هرمز عبور کرده باشد، اما ناگهان یکی از کشتی‌های باربری «تحت برند» خود را در محاصره قایق‌های مهاجم سپاه می‌بیند که تیر هشدار شلیک می‌کنند و کشتی مرسک تیگریس را با صدها کانتینر مجبور می‌کنند در ساحل شهیدباهنر بندرعباس پهلو بگیرد. ایران می‌گوید تا شرکت دانمارکی «مرسک» غرامت آن ماجرای ده سال قبل را به شرکت پارس‌طلائی ندهد، این کشتی (که مثل مسگر بیچاره شوشتری، ربطی به آهنگر بلخی ندارد) با تمام بار و بیش از ۲۰ نفر خدمه‌ آن را آزاد نمی‌کند!
به عبارت دیگر؛ «مالک» کشتی مرسک تیگریس، آن شرکت دانمارکی «مرسک» نیست و خدمه‌اش هم از چندین کشور مختلف‌اند. حالا یک کشتی جنگی آمریکایی هم بعد از این رخداد عازم محل شده است!
سئوالها در این باره زیادند:
۱- آیا نیروی دریایی سپاه، در تعریف حقوقی یک «ضابط قضائی» است؟ در ایران «نیروی انتظامی» ضابط اجرای امور قضائی است و احکام بین‌المللی هم از طریق «پلیس اینترپل» قابل پیگیری است. (هرچند در مواردی بسیج و سپاه اجازه دارند به ضابط قضائی یعنی ناجا «کمک کنند») اما قایق‌های تندرو سپاه در خلیج فارس، چنین اجازه‌ای را از کجای قوانین مصوب آورده‌اند که کشتی یک شرکت حمل و نقل دریایی را «ناگهان بعد از ده سال؛» به بهانه غرامت ده کانتینر و با شلیک تیر و عملیات نظامی به گروگان بگیرند؟
۲- ربایش و نگهداری اجباری بیست و چند نفر خدمه کشتی مرسک‌تیگریس، جای هیچ دفاع حقوقی ندارد و همه این خدمه و کشورهای متبوع‌شان می‌توانند صدها برابر آن محموله ده سال قبل از ایران غرامت بگیرند. آیا این به نفع مصالح ملت ایران است؟
۳- صاحبان کشتی و بار صدها کانتینری که در کشتی فعلی در اسارت سپاه است، حق شکایت از ایران و طلب غرامت سنگین خواهند داشت. این خسارت‌ها همگی (مانند موارد قبلی) از پولهای بلوکه شده مردم ایران قابل پرداخت هستند! چه پاسخی برای این خسارت‌ها وجود دارد؟
۴- هفته قبل هم قایق‌های سپاه به حریم یک کشتی با پرچم آمریکا نزدیک شده‌اند. حال اگر در یکی از این ماجراجویی‌ها، تیری به اشتباه شلیک شود و درگیری و نزاعی روی دهد، آیا به یک جنگ دیگر منجر نخواهد شد؟ هزینه چنان جنگی بر دوش که خواهد بود؟ سپاه یا کل ملت ایران؟
۵- کشور اگر «دولت قانونی» دارد، اگر وزارت دفاع دارد، و اگر ضابط قضائی قانونی دارد، پس چرا کسی از مسئولان به سپاه تشر نمی‌زند که با این ماجراجویی‌ها، کشور را به کام یک جنگ دیگر نکشاند؟
۶- محموله ده سال قبل شرکت پارس طلایی، از آبادان به دوبی ارسل شده! چرا برای ارسال آن محموله، در کوتاه‌ترین فاصله دریایی از شرکت عظیم مرسک استفاده شده؟ آیا کشتیرانی ایران منعی برای حمل ده کانتینر بار تا دوبی داشته؟ آن محموله چه بوده که مسئولیت حمل و نقل آن از آبادان تا دوبی را به «مرسک» سپرده‌اند و طبق ادعای مرسک، بعد از گذشت ۹۰ روز کسی در دوبی آن محموله را تحویل نگرفته؟! شرکت پارس طلایی متعلق به کیست که برای احقاق حقوق او، سپاه با قایق تندرو و شلیک هشدار، یک کشتی دیگر را با صدها کانتینر به گروگان گرفته است؟
اگر از سئوالات بالا بگذریم، واضح است که ربایش این کشتی برای پرونده ده سال قبل، یک «بهانه» کودکانه است. وگرنه چرا از بین حدود میلیونها پرونده حقوقی دیگر، سپاه حالا علاقمند شده در خلیج فارس و تنگه‌هرمز، پرونده ۱۰ سال قبل را با تیراندازی و ربایش یک کشتی و خدمه‌اش پیگیری کند؟! پاسخ‌ها در «ارتباط سپاه با آن محموله» است.
[بابک داد]

جمعه ۴ اردیبهشت ۱۳۹۴ ه‍.ش.

پورشه‌های «خشم»!


• «آینده» را همین امروز می‌توان دید! •
بعد از سانحه تصادف یک پورشه زرد‌رنگ که منجر به فوت هر دو سرنشین آن شد، صفحه اینستاگرام راننده پورشه مرحومه «پریوش اکبرزاده» مورد هجوم کامنت‌گذاران قرار گرفت. بر خلاف سنت ایرانیان که از بدگویی درباره درگذشتگان پرهیز دارند، بسیاری از این کامنت‌ها حاوی دشنام و فحاشی به این «دختر پولدار صاحب پورشه» است. گویا عده‌ای این دختر درگذشته را «نماد طبقه اشراف نوکیسه» قلمداد کرده‌ و با فحاشی به او، نفرت خود را از «دور دور کردن ماشین‌های لوکس بچه مایه‌دارها در خیابانها» به نمایش گذاشته‌اند و برخی حتی از مرگ این خانم اظهار خوشحالی می‌کنند!
این هجوم کامنت‌گذاران، نشانه صریح‌تری از این واقعیت است که جامعه ما به مرز یک انفجار اجتماعی رسیده است. شکاف طبقاتی و مالی شدیدی که در ایران امروز ایجاد شده و عده کمی را به پولهای کلان رسانده، اکثریت فقیر جامعه‌مان را به خشمی هولناک و ویرانگر مبتلا کرده که قطعا” به یک انفجار عظیم اجتماعی خواهد انجامید.
آنچه که باعث انقلاب سریع و فراگیر سال ۱۳۵۷ شد، همین شکاف طبقاتی و استیلای «اشراف کم‌تعداد» بر میلیونها نفر مردم فقیری بود که مثل امروزه مجبورند برای نان شب، «خون و اعضای بدن خود را بفروشند» و در این «دایره مینا» مانور تجملات اشراف نوکیسه را با ماشینهای آنچنانی ببینند و خون دل بخورند.
هیچکس با کسب ثروت (به شرط برابری امکانات برای همه) مخالف نیست. خشم مردم از نابرابری و تبعیض به سود یک طبقه‌ای خاص است که یک‌شبه ره صدساله می‌روند. آنچه که باعث انحطاط اخلاقی جامعه می‌شود که حتی بر مردگان اشراف هم رحم نکنند، به زودی مانند سال ۵۷ به یک انفجار عظیم اجتماعی منجر خواهد شد. بعد از آن سونامی بزرگ؛ معلوم نیست چه گردبادهای دیگری در راه است؟
برای همین است که می‌گویم می‌توان آینده را در آئینه همین اتفاقات روزانه (مانند همین هجوم‌های کامنتی) دید.
[بابک داد]

جمعه ۲۸ فروردین ۱۳۹۴ ه‍.ش.

نفرت‌پراکنی و نژادپرستی، باعث «تجزیه» ایران می‌شود!


این دیگر وظیفه خودِ ماست؛
«مبارزه با نفرت‌پراکنی نژادی، مذهبی و قومی»
ایران کشوری است با تنوع قومی و زبانی و فرهنگی. بلای جان چنین کشوری، دامن زدن به نژادپرستی و نفرت‌پراکنی است. متأسفانه تریبون‌های رسمی در اختیار افرادی است که برخی از آنها بر اختلافات قومی می‌دمند و نمی‌دانند آتش این سخنان نفرت‌پراکنانه، دامان همانها را هم خواهد گرفت. (دلیلی ندارد برخی از ما مانند امام‌جمعه‌ اصفهان برای ابراز نفرت از عملکرد زشت پلیس عربستان، به نژاد اعراب توهین کنیم. مگر آن امام‌ جمعه نادان، «امام و پیشوای» ماست؟! که اگر بود هم با این سخنان زشت، دیگر قابل اقتدا نیست.)
ایران کشوری متعلق به همه اقوام و تمدنهای دیرین آذری‌، کرد، بلوچ و ترکمن و عرب و لر و فارس و مازنی و گیلکی و … است و هر که دلش برای ایران می‌تپد، نباید اجازه دهد راسیسم و نژادپرستی، تمامیت فرهنگی ایران را تهدید کند و کشورمان را به سمت تجزیه ببرد. این دیگر وظیفه ملی خود ماست که هرکجا دیدیم کسی به بهانه دفاع از ایران و اسلام دارد بر‌علیه اقوام و نژادها و ادیان، بی‌ادبی و جسارتی می‌کند، ما برای حفاظت از تمامیت فرهنگی ایران او را منزوی کنیم.
دفاع از رنگارنگی زیبا و تنوع نژادی و فرهنگی سرزمین ایران، کشورمان را از تجزیه نجات خواهد داد. تجزیه و فروپاشی فرهنگی ایران، فقط به سود غارتگران و چپاولگران این دیار است و دود آن به چشم همه ما می‌رود. مسیر برای من و شما خیلی مشخص است؛ با «نفرت پراکنی نژادی» مبارزه کنیم. و بی‌تفاوت نباشیم. ایران سرزمین همه ماست.
بابک‌ داد
فیسبوک همگانی

پنجشنبه ۲۷ فروردین ۱۳۹۴ ه‍.ش.

تناقض‌هایی که توافق هسته‌ای را تهدید می‌کنند

فاکتورهای غیرقابل‌جمع!
«اوباما تسلیم کنگره شد!» این تیتر خبرگزاری آسوشیتدپرس است. با این حال قرار شده دخالت کنگره درباره توافق با ایران، به بعد از امضای توافق موکول شود و کنگره «درباره لغو و یا عدم لغو تحریم‌های آمریکا برعلیه ایران» اِعمال‌نظر و رأی‌گیری کند. (که کار را پیچیده‌تر خواهد کرد) و این موضوع «سنگ تازه‌ای» بر سر راه توافق هسته‌ای خواهد بود‌. علاوه بر این، مذاکرات در همین وضعیت فعلی هم دارای موارد متناقضی است که با همدیگر قابل‌جمع نیستند. امروز به چند مورد آنها اشاره می‌کنم:
۱- آقایان خامنه‌ای و روحانی می‌گویند: «باید بعد از امضای توافق در تیرماه آینده، همه تحریم‌ها به یکباره لغو شوند»
در مقابل آقای اوباما و سران ۱+۵ و فکت‌شیت منتشره غرب می‌گویند: «بعد از توافق، ابتدا باید تأسیسات اتمی ایران جمع‌آوری شوند، سپس تحریم‌ها به صورت مرحله‌ای و قدم‌به‌قدم لغو خواهند شد.»
۲- رهبر ایران آمریکا را همچنان دشمنی غیرقابل‌ اعتماد می‌داند که از پشت خنجر خواهد زد.
اوباما هم می‌گوید اساس توافق با ایران بر اساس «اعتماد به ایران» نیست، بلکه بر اساس «راستی‌آزمایی» است و با شدیدترین بازرسی‌ها و گام‌به‌گام پیش خواهد رفت.
۳- ایران بدنبال لغو یکباره «تمام تحریم‌ها» است. اما آمریکا تأکید دارد که این توافق، فقط مربوط به تحریم‌های مرتبط با فعالیت هسته‌ای (و آن هم به صورت مرحله‌ای) است.
از سوی دیگر، دو طرف درباره اینکه کدامیک باید «قدم اول» را بردارد، هنوز به درک واحدی نرسیده‌اند. فکت‌شیت غرب صراحت دارد بر اینکه قدم اول بر عهده ایران و برچیدن سانتریفیوژها و سایت‌ها است. و ایران متقابلا” می‌گوید لغو تحریم‌ها توسط آمریکا و ۱+۵ اولین قدم بعد از امضای توافق باید باشد.
۴- درباره پروتکل الحاقی، دولت ایران می‌گوید که آن را امضاء می‌کند، اما مقامات نظامی و سپاه می‌گویند زیر بار اصل اساسی این پروتکل یعنی «بازرسی سرزده از اماکن مشکوک به فعالیت هسته‌ای-نظامی» نمی‌روند.
۵- ثبات و دوام این توافق هم نامشخص است. جمهوریخواهان و مخالفان دولت اوباما تهدید کرده‌اند بعد از پایان دولت او، این توافق را «لغو» خواهند کرد. در ایران نیز دولت روحانی وضعیت به مراتب متزلزل‌تری در مقابل مخالفان فعلی خود و سپاه دارد و همین حالا هم از سوی تندروان حامی رهبری تحت‌فشار قرار دارد.
این موارد «غیرقابل جمع» متأسفانه افق روشنی از آینده این مذاکرات نفس‌گیر نشان نمی‌دهند. هرچند امید همه دلسوزان و خیرخواهان ملت ایران، گره‌گشایی از مشکلات این مردم مظلوم و رفع فشار تحریم‌ها از شانه ایرانیان است.
[بابک داد]